Het was erg druk in de terminal. Lange rijen mensen stonden met hun bagage te wachten, om die in te leveren. En daarna waren er weer lange rijen voor het inchecken. Ik zag een man en een vrouw hannesen met twee grote koffers. Ik vroeg, komt u net aan, of gaat u op reis. Ze zeiden: geen van beide. We waren van plan op reis te gaan, maar nu met al die drukte hier, wat een toestand, daar hebben we geen zin in. We hebben besloten, er van af te zien, en gaan nu dus weer naar huis. Dan zijn we wel wat geld kwijt, maar dat is dan maar zo. Dan hebben we het in ieder geval lekker rustig. Ze vertelden over hun plannen, en dat ze daar wel een andere keer toe zouden gaan. Ik heb ze een goede thuisreis gewenst. Later vroeg ik me af, moet je een vliegticket kopen, moet je naar het vliegveld gaan, moet je al die drukte zien, om tot

In de aankomst hal sprak ik een vrouw. Zij was juist aangekomen uit Dublin. Ze kwam in Nederland voor een conferentie. We spraken in het engels. Ze vroeg of ik iemand op kwam halen ik zei “I am airport chaplain”, ik ben luchthavenpastor. “So you are a religious person”, dus u bent een religieus person. Ik zei ja, dat ben ik. Later dacht ik er over na. Ben ik een religieus persoon? In het engels klinkt het natuurlijk anders dan in het nederlands. Maar op het vliegveld ben ik wel degelijk een persoon die religie representeert. Temidden van alle drukte, al die mensen die onderweg zijn, al die mensen die door die terminal heenlopen, ben ik degene die er voor staat, dat gebed en stilte van belang zijn. Dat het van groot belang is, dat een mens ook eens tot rust mag komen, dat God liefde is. Ik zou in mezelf in eerste instantie niet een “religious person” noemen, maar het leuke van het vliegveld is, dat